Przed świętami Wielkiej Nocy przytaczamy obraz dawnych zwyczajów z Kęt i okolic, które przedstawia w swoich wspomnieniach Ambroży Grabowski.

Dawne zwyczaje ludowe, jak wyszły z używania, tak i pamięć o nich się zatraca. Z powodu, że dziś mamy Wielki Pątek (dnia 14 kwietnia r. 1854), powiem tu kilka słów o zwyczaju, który był zachowywany w miasteczku mojem rodzinnem w Kętach, księstwie oświęcimskiem , a pamiętam
go dobrze, bo mi się nieraz boleśnie uczuć dał. Rano dnia tego ojciec lub matka, którzy zwykle, gdy dzień zajaśniał, wstawali, a dzieci jeszcze zasypiały, zbrojni w brzozową ferułę udawali się kolejno do łóżek dziecinnych, a podnosząc pierzynkę lub inne nakrycie, osmagali mniej lub więcej boleśnie każde z dzieci, śpiewając przytem :
„Któryś cierpiał za nas rany, Chryste! zmiłuj się nad nami“...
— Ja , żem się wychowywał w dom u babki, Zofii z Marchwickich Florkiewiczowej, przeto pobożne to przypomnienie męki Pańskiej dopełniała na m nie rodzona ciotka, Wiktorya z Florkiewiczów- Serwanowa, a wtedy po pierwszem zacięciu zrywałem się i uciekałem z legowiska. Miłą mi jest pamięć twoja nieocenionej dobroci Wiktoryo... Po matce, tyś najbliższa czci i mojego przywiązania... tyś mię w chłopięcych latach ja k rodzona matka pielęgnowała aż dotąd, gdy mającego lat 14 los popchnął w świat szukać chleba i stanu.
 
Również wspomnę o innym zwyczaju wielko piątkowym, a mianowicie o topieniu bałwana. Ja sam bywałem nieraz czynnym aktorem przy tym obrzędzie. W Wielki Piątek obdzieraliśmy z najbliższej stodoły lub szopy snopek. Ten okryliśmy byle jakim łachmanem, szmatą i t. p. i wiązali na powrózku, a następnie zawlekli go bijąc kijami na cmentarz. Tego bałwana nazywaliśmy Judaszem. Jeden z chłopców wchodził na wieżę kościelną, i tego Judasza zrzucał z wieży na ziemię. Tam czekająca czereda chłopców, bijąc go kijami i prawie roztrzepawszy słomę na sieczkę, brała tę resztkę Judasza i topiła, zawlókłszy do najbliższej kałuży. Stamtąd powracaliśmy do furtki cmentarza kościoła farnego, i bili w niej kijami w dwie ławeczki, które się tam znajdowały. Stary kościelny, Witkowski, dostrzegłszy zamiaru, odpędzał nas batem, którym dziad psy z kościoła odganiał, i kazywał nam iść na wieżę ratuszową i stamtąd Judasza zrzucić, ale nam tego policyant Tobiarczyk (albo drugi Szymon) uczynić nie dawał; a wtedy jeszcze, to jest przed ogniem r. 1797, stał drewniany ratusz z wieżą i zegarem wpośród rynku miasteczka Kent, który doszczętnie spłonął. Może to był zabytek dawnego zwyczaju, w którym zamiast bożka przedstawiano Judasza.
Również w Wielki Piątek lub sobotę, znalazłszy gdzie na śmieciach stary garnek, rozmięszywaliśmy glinę z wodą; a chodząc po mieście zwoływaliśmy chłopców do ceremonii obwieszenia żuru,
jako potrawy, która codziennie używana już się wszystkim przejadła. — Gdy już znaczna zeszła
się gromadka, jeden najzwinniejszy obierał się do wieszania, a temu pospolicie przydano jakiegoś
gapia, który mu garnek z żurem miał w górę podać. Pierwszy właził na wyższe jakie miejsce,
a gdy mu drugi garnek podał, tedy ten polewał go z góry tą mieszaniną; z czego wszczynał się
hałas i śmiech niezmierny z gawrona i na tem się kończyła ceremonia wieszania żuru. Pamiętam
także, że chłopcy śpiewali zwykle przy tym:

Jedzie Jezus, jedzie (do Jerusalem) Zabierze nam żur i śledzie. Kiełbasy zostawi i pobłogosławi.


Zaś na Wielkanoc taką miewali chłopcy do rodziców swych oracyę:

Aleluja, tatusiu! Chrystus zmartwychwstaje. Dobywajcie kozika na święcone jaje.

Kozik był to prosty nóż kieszonkowy składany, który zwykle, jak ja pamiętam, kosztował gr. pol. 2. — Przypominam sobie, jak był szczęśliwy chłopak, który taki nożyk posiadał, i jak mu tego drudzy zazdrościli. (VIII, X I I , XLVIT).

Dyalogów wielkanocnych nie pamiętam; zanotuję tu tylko, że takowe dyalogi bywały jeszcze odgrywane w drugiej połowie przeszłego stulecia w gnieździe mojem rodzinnem ; o czem przypominam sobie z powieści ś. p. babki, Zofii Florkiewiczowej, która wymieniała jednego mieszczanina , z rzemiosła tkacza, czyli płóciennika, jako jednego aktora. Dyalog odbywał się w kościele miejscowym a ów tkacz udawał śmierć, która była w temże przedstawieniu czynną. Był zaś ubrany w płócienne odzienie, na którem przylepiony był papier biały z poprzecznemi kresam i czyli żebram i czarną farbą. Raz po ukończeniu przedstawienia wybiegł on w tym kostyumie na rynek a widząc tam konia góralskiego, uwiązanego przed domem, odwiązał go, w siadł nań i objeżdżał po miasteczku. Góral, wyszedłszy z gospody, nie znalazł konia, lecz dojrzał, jak śmierć na nim harce odbywa, podskoczył więc i konia pochwycił, a podniósłszy w górę nahajkę, zaczął nią śmierć okładać, która zaledwo zdążyła zeskoczyć ze szkapy i pieszo uciekała do dom u; co długi czas służyło za przedmiot śmiechu, a dla śmierci było pamiętnem.